Obsługa błędów odczytu

Dużą część standardu Red Book zajmuje opis obsługi błędów w czasie odczytu dysku. W płytach CD wykorzystuje się kontrolę parzystości i technikę przeplotu nazywaną Cross-Interleave Reed-Solomon Code (CIRC), co umożliwia zminimalizowanie wpływu błędów powstałych podczas odczytu dysku. Techniki te operują na poziomie ramki. W czasie zapisu, 24 bajty danych każdej ramki najpierw są przepuszczane przez koder Reed-Solomon, który oblicza 4-bitowy kod parzystości nazywany parzystością "Q". Kod ten jest dodawany do 24 bajtów danych. Wynikowe 28 bajtów jest przesyłane do kolejnego kodera, który, korzystając z innej metody, tworzy dodatkową 4-bajtową liczbę nazywaną parzystością "P". Dane te są również dodawane do poprzednio zakodowanych 28 bajtów, co w wyniku dane 32 bajty danych (24 początkowe dane i bajty parzystości "P" i "Q"). Następnie dodawane są kolejne bajty subkodu i w wyniku otrzymujemy 33 bajty danych dla każdej ramki. Zwróć uwagę, że bajty parzystości "P" i "Q" nie mają nic wspólnego ze wspomnianymi wcześniej subkodami P i Q.

Aby zminimalizować efekty zarysowań i wad fizycznych, które mogą powodować uszkodzenie sąsiednich ramek, przed zapisem ramki dodawane są dodatkowe przeploty. Części 109 ramek są zapisane w różnych ramkach i sektorach (przeplecione) przy wykorzystaniu linii opóźniających. Szyfrowanie takie zmniejsza prawdopodobieństwo zarysowania lub uszkodzenia sąsiednich danych, ponieważ dane nie są zapisywane po kolei.

W przypadku płyt CD z muzyką i płyt CD-ROM, metoda CIRC zapewnia korekcję błędów w kolejnych 3874 bitach (czyli na 2,6 mm długości ścieżki). Dodatkowo, w przypadku płyt CD z muzyką, korekcja CIRC potrafi "ukryć" błędy (dzięki interpolacji) w aż 13 282 bitach (czyli 8,9 mm długości ścieżki). Interpolacja jest procesem, w którym dane są szacowane lub uśredniane w celu przywrócenia brakujących fragmentów. Jest to oczywiście niemożliwe do wykonania w przypadku płyt CD-ROM i może być stosowane tylko do płyt CD z muzyką.

Polecam książki