Prędkości napędów CD

W czasie wyszukiwania określonego sektora lub ścieżki muzycznej dysku, napęd odczytuje adres danych z tabeli zawartości zapisanej w obszarze rozruchowym i ustawia się w pobliżu początku tych danych na spiralnej ścieżce i oczekuje na nadejście właściwego strumienia bitów.

Ponieważ płyty CD były zaprojektowane do zapisu danych, prędkość odczytu danych musiała być stała. Aby zapewnić stały strumień danych, informacje są zapisywane na CD-ROM przy użyciu techniki CLV, czyli ze stałą prędkością liniową. Oznacza to, że ścieżka przesuwa się pod promieniem lasera ze stałą prędkością. W standardzie prędkość ta jest ustalona na 1,3 m/s. Ponieważ ścieżka jest "ciaśniej zwinięta" w środku dysku, to, aby zachować stałą prędkość liniową, dysk musi obracać się z różnymi prędkościami musi kręcić się szybciej podczas odczytu wewnętrznej części ścieżki i wolniej podczas odczytu zewnętrznej. Prędkość obrotu w napędzie jednokrotnym (prędkość jednokrotna to 1,3 m/s) zmienia się od 540 obr/min podczas odczytu wewnętrznej części dysku, do 212 obr/min przy odczycie końca ścieżki.

W celu zwiększenia wydajności producenci napędów zaczęli zwiększać ich prędkość obrotową. Napęd obracający płytę dwukrotnie szybciej oznaczany jest symbolem x2, obracający płytę czterokrotnie szybciej oznaczany jest x4 itd. Metoda ta sprawdzała się aż do nadejścia napędów dwunastokrotnych, w których, w celu zachowania stałej prędkości liniowej, prędkość obrotowa zmieniała się od 2568 obr/min do 5959 obr/min.

Polecam książki