Moduły pamięci

Architektura płyty głównej (chipsetu) i procesora decyduje o maksymalnej pojemności, typie i formacie pamięci, która może być zainstalowana w określonym modelu komputera. W ciągu ostatnich lat pamięć komputerowa zmieniała się głównie pod dwoma względami stopniowo stawała się coraz szybsza i dysponowała większą szerokością. Oba parametry pamięci są determinowane przez procesor i kontroler pamięci. W nowszych komputerach kontroler pamięci znajduje się w chipsecie płyty głównej. Nawet pomimo to, że system może obsłużyć określoną pojemność pamięci, i tak możliwość pełnego jej wykorzystania zależy od typu używanych aplikacji.

W przypadku procesorów 8088 i 8086 dysponujących 20 liniami adresowymi możliwe jest zastosowanie pamięci RAM o maksymalnej pojemności 1 MB (1024 kB). Procesory 286 i 386SX wyposażone w 24 linie adresowe pozwalały na zainstalowanie pamięci o pojemności 16 MB. natomiast procesory 386DX, 486, Pentium, Pentium MMX i Pentium Pro zawierające 32 linie adresowe współpracują z pamięcią o maksymalnej pojemności wynoszącej 4 GB. W przypadku procesorów Pentium II/III i Pentium 4 oraz AMD Athlon i Duron posiadających 32 linie adresowe pojemność pamięci została powiększona do imponującej wielkości równej 64 GB. Procesor Itanium dysponujący 44 liniami adresowymi pozwala na zainstalowanie aż 16 TB (terabajtów) pamięci RAM.

Moduły SIMM, DIMM i RIMM

Początkowo pamięć w komputerach była instalowana w postaci pojedynczych układów. Z powodu ich architektury często określano je mianem układów DIP (ang. Dual Inline Package). W oryginalnych komputerach IBM XT i AT zastosowano 36 gniazd przeznaczonych dla tego typu układów. W późniejszym okresie większa ilość układów pamięci była umieszczona na kartach pamięci instalowanych w gniazdach magistrali.

Poza czasochłonnością i pracochłonnością, których wymagała instalacja układów DIP, związany z nimi był jeszcze jeden notorycznie powtarzający się problem, który dotyczył odkształcania gniazd pojawiającego się z czasem w związku ze zmiennymi warunkami termicznymi pracy komputera. Każdego dnia wskutek wtaczania i wyłączania systemu jego temperatura rosła i malała, a to powodowało, że stopniowo pogarszał się kontakt zainstalowanych układów pamięci z gniazdem. Ostatecznie dochodziło do utraty styku, co w efekcie było powodem błędów. Niestety, przywrócenie poprawnego położenia układów pamięci w gniazdach zazwyczaj nie usuwało problemu, a cała operacja w przypadku wielu komputerów była bardzo pracochłonna.

W tym czasie rozwiązanie problemu polegało na lutowaniu pamięci na powierzchni płyty głównej lub karcie rozszerzającej. Dzięki temu układy nie traciły kontaktu i połączenie z gniazdem było bardziej trwałe. Niestety, pojawił się kolejny problem. W przypadku uszkodzenia układu pamięci konieczne było jego wylutowanie, a następnie przylutowanie nowego. Inne rozwiązanie sprowadzało się do wymiany płyty głównej lub karty pamięci, na której znajdował się uszkodzony układ. Usunięcie tego typu problemu było kosztowne i bardzo trudne.

Polecam książki